RSS Feed

Archive for September, 2010

Schrikke Rivier, my favourite place

2010/09/09 by Danie Mouton No Comments »

Daar is plekke vir elkeen van ons waar die hart en gemoed behoorlik tuis kom en op ‘n unieke manier rus vind.  Die plaas Schrikke Rivier is vir ds Barnard Steyn so ‘n plek. Dié plaas is die tuiste van sy vriend, die kunstenaar Martin Wessels.  In die volgende paragrawe  skryf Barnard ‘n inleiding vir Martin se seun, Tristan-Valodia, se beskrywing van sy gunsteling plek:

Die twee spore na die plaas Schrikke Rivier in die Kouga-berge is ’n dubbeldoor-paadjie: ’n weg vol hindernisse wat voorkeer; en ’n skatkis met beloftes wat die reisiger nader lok. By elke skurwe drif word voete versigtig in die koue bergstroom gesteek wat, terselfdertyd, herinner aan die lafenis van koel waterpoele stroom-op. Taaibostakke hang oor die kronkel-paadjie soos ’n sluier en lyk of dit ’n interessante geheim bewaar. Hekke staan vierkantig dwars in die pad en, net daar, oorrompel die skerp ruik van kerriebos jou. Waar spoelklippe die rit op sy hobbelrigste maak, gaap die bek van die antieke San-mense se beskilderde grot. Oplettende besoekers word in ’n sagte stem genooi om kontak te maak met oer-tye. Kerriebos of “Impepho” is die eerste bewoners se seremoniële wierook. Hier het hulle dekades lank na koue sterre daar bo gestaar en die konstelasies om warm vure tot mitologiese verhale omgetower. Vir hulle was die rivier, lig-groen uitgemerk deur vaderlandswilgers wat bankvas op die oewers staan, ’n heilige lewensaar.

Op Schrikke Rivier heers ’n teenwoordigheid wat soos ’n sagte gewig op die aarde rus. ’n Teenwoordigheid wat jou bedagsaam maak vir stemme uit die ou verlede; vir die ligte by nag en die lig by dag; vir wisselende seisoene; vir stilte en fluistering en dawerende donder; vir snerpende koue en vurige hitte; vir droogte en water uit die fonteine en uit die hemel se sluise; vir boekette veldblomme en kruie se reuke en kleure-palet.

Die landheer se seun, Tristan Valodia-Wessel, is ’n tiener-boskind wat soos die oorspronklike bewoners die fyn nuases van sy gunsteling-plek eerstehands waardeer en dan droom en werklikheid omroer en daaroor skryf ….

“The stars, like myriad diamonds …..”

Tot sover Barnard.

Swempoel op Schrikke Rivier

A Description of My Favourite Place

The stars, like myriad diamonds strewn over the velvet sky; a thousand shimmering eyes on an ebony ocean. Then, with infinite silence, the moon rises, casting its light over the silently calling mountainsides. The world turns to misty silver and silent shadows, then the wind blows like the gasping breaths of sorrow. As though in a dream the moonlit fields away; a silver sea; solid, yet a dream.

The world silently waits as the cold, biting air lies like a weight on the land. Slowly the east lights with cold blue; that silent, forlorn hue. The last clouds hug the mountaintops, as though they wish to linger on. With slow patience the sun draws close. The sky bleeds the crimson of blood fading into the infinite sky. Then a pause.   Will dawn ever come?  Yes, and she does, rising shrouded in light. The world dings; the word awakens. The river, once of liquid silver, now of burning red, yet, on the sun climbs. Yonder the river, now a shimmering gold, rushes; rushes by to the distant sea.

The burning heat; every thing is borne down by the heat-laden wind. All is subdued and tired, but in the east laden clouds rumble with fiery lightning. The clouds fill the sky. The river now a smudge of ominous grey. The heat has departed, leaving the fresh-tasting air. Then, the still before the storm. A bird cries, lonely, from its perch. The skies open, letting down their tears. The sky thunders as though giants fight in the heavens. Spears of lightning split the air, but still those tears of heavenly joy fall. The thirsty land opens, drinking gluttonously the heaven sent abundance. But still it falls, amongst the thunder and the lightning; the crashes, the thunderous explosions. Streams babble and rush. Waters filled with dark ochre mud rush like a severed vein. Then, slowly, the world moves on.

As dusk falls below the silent skies, the world stand silent, save the bird’s cry. Then, as darkness sets in, and once again the world’s a silver sea, I must ask why has a mortal like me been blessed to see such perfect beauty?

Tristan Valodia-Wessels