RSS Feed

King William’s Town hou Vrouedag

2010/08/26 by Danie Mouton No Comments »

Marieta Olivier vertel hieronder hoe vanjaar se Christelike Vrouedag op King William’s Town verloop het.  Vir diegene wat die dorp nie ken nie, dit is die ou koloniale dorpie (met ongelooflike argitektuur) neffens die Oos-KAapse hoofstad, Bisho.  Steve Biko is ‘n boorling van die dorp, en lê hier begrawe.

CHRISTIAN’S WOMAN’S DAY 2010

Many women from around King William’s Town gathered together for the Annual Woman’s Day Celebrations on Saturday 14 August. It was encouraging to see more than 120 ladies meeting together for one purpose and that to glorify God. The Theme Hands that work, Hands that pray being the encouragement to all woman to be working for God.

Every one was handed a healthy packed breakfast on arrival which was part of the ice breaker.The MC for the day was Jenny Wilson. After a warm welcome in three languages (English, Afrikaans and Xhosa) Marieta Olivier reminded the woman of our community what the common goals are for Christian Women’s Day.

1.         To reach out to women of KWT with the message of Jesus.

2.         To foster friendship and community among the Christian women of the town.

3.         To provide a Christian alternative to the political focus on the role of women in our town.

4.         To work together as a non-denominational committee to achieve these goals.

Singing cheerfully as she walked to the microphone Nombulelo Time welcomed all in Xhosa and read from Isiah 6:1-6.

Shelley Lombard, a missionary working at Dumisani Theological Institute, led the praise and worship to God, acknowledging Him as Lord. It was lovely to hear so many women’s voices joining together in the common desire, to praise their God. Reference was made to how we can know what the work of God is. John 6:29 “Jesus answered them, “This is the work of God, that you believe in him whom he has sent.” Following which the prayer was that God captivated each ones’ heart so that we would know the will of God for our lives and that we would live for Him because of what He has done for us. Gal 2:20 “I have been crucified with Christ. It is no longer I who live, but Christ who lives in me. And the life I now live in the flesh I live by faith in the Son of God, who loved me and gave himself for me.” It was a blessing to hear the voices singing this prayer to God as one.

We were enlightened on Sign language by Lumka Nonkelela which was very interesting and fun to participate in. She showed us some basic survival signs. Susan Goosen handed out little papers with a hand drawn on it to give women direction on how and for whom to pray.

Following this Patricia Ihlendfelt who is part of the pastoral team at Bethany Emmanuel Baptist Church, delivered an address based on the theme encouraging all women young and old, rich or poor to be involved in the work for Jesus. We all have different skills and talents, but there is something that we all can do. At the end of her talk, she gave us some ideas of how we could reach out into our communities to help those in need and to share with them, God’s love.

It was a very interesting day, because women of all traditions and cultures joined together to worship their Lord and Saviour.  Many new friendships were established and old friendships re-kindled.  We were very conscious of how precious it is to be part of the family of God. Some fun activities with hands concluded the spritual part of the morning. Tea tables were beautifully set in different themes and every one could enjoy delicious tea treats and socialise to end the day.

With the proceeds of the day, we have bought a large number of Bibles.  This is so that every woman who was there could get one free of charge to give away. We appeal to all that were there and need a bible to present to someone who does not have a Bible of her own to collect one from Dumisani College in Leopold Street.

 

Bemagtiging van swart boere bring seën vir hele gemeenskap

2010/08/18 by Danie Mouton No Comments »

“Kuiergaste van elders luister na die verhale van onderlinge diens in ons gemeenskap, en skud hulle koppe.  Die onderlinge samewerking, omgee en diensbaarheid hier by ons klink byna soos ’n sprokie.  Maar dit is ’n werklikheid.” Só vertel Pieter Bezuidenhout, ’n jong boer van Elliot, ’n klein dorpie in die skouspelagtige berglandskap van die Noord-Oos-Kaap.

Grusame ongeluk

Ons gesprek begin by die grusame taxi-ongeluk verlede jaar in Pinksterweek.  Taxi’s in die Elliot-distrik laai swart plaaskinders op en vervoer hulle na talle plaasskole in die omgewing.  Waar ’n grondpad by die teerpad aansluit, beland ’n taxi na skool voor ’n groot vragmotor.  Drie kinders sterf op slag.  Baie is ernstig beseer.

Pieter was een van die eerste boere uit die omgewing op die toneel.  Hy vertel hoe talle boere hulp kom verleen het.  Elliot se taxi-vereniging het ook ingespring.  Talle taxi’s is na die toneel gestuur.  Tussen hulle en die boere is die minder-ernstige beseerdes opgelaai en na die plaaslike hospitaal geneem.  ’n Hele aantal ernstig-beseerde kinders is na Oos-Londen gestuur vir behandeling.

Uit Pieter se vertelling ontvou die uitdagings waarvoor klein plattelandse gemeenskappe te staan kom en die besondere maniere waarop hulle dit hanteer.

Die dag na die ongeluk span die boere en die taxi-vereniging saam om die ouers na hul kinders wat in Oos-Londen behandel word, te neem.  Elliot is meer as 200 km van Oos-Londen.  Die vereniging gee die voertuie gratis, en die boere staan in vir die petrol.  Daarna doen hulle dit nog vier keer.

“Soms moes die ouers gaan net om die kinders ’n slag te gaan was,” vertel Pieter.  “Volgens die hospitaalpersoneel in Oos-Londen is hulle nie daar om die kinders skoon te kry nie, net om hulle gesond te kry.  Elke keer het die gemeenskap kospakkies vir die kinders saamgestuur.  Dit gaan maar swaar in ’n staatshospitaal, en ons kon die kleingoed nie aan hulleself oorlaat nie.  Onthou dis plaaskinders, hulle ouers het dit nie breed nie.”

Vanweë die taxi-ongeluk word ’n rampfonds deur die plaaslike NG Gemeente gestig.  Ds Conrad Thomas vertel dit was op inisiatief van einste Pieter en sy vrou, Chanél.

Weer Pieter: “Daardie eerste aand na die ongeluk staan ek en my vrou tussen die beseerde kinders in die hospitaal op Elliot.  Ons sien huilende kinders.  Enetjie klou sy stukkende trui vas, verflenter deur die ongeluk, vol bloed en gras.  Ander sit met stukkende skoolklere, beskadigde boeke, skoene wat daarmee heen is.  Die ontstellende vraag in hul kindergemoed is: ‘Waar gaan ek weer ’n trui kry?  Skoene?  Boeke?  ’n Skooltas?’  Jy kan nie glo dat ’n kind verby sy eie liggaamlike pyn kyk, en huil oor sy materiële verliese nie, maar dit is presies wat gebeur het.”

“Net daar sê Chanél vir my ons het ’n rampfonds nodig waartoe almal in die gemeenskap kan bydra.  Hier is nie groot besighede of ander welgestelde mense wat met groot donasies só ’n klip uit die pad kan rol nie. Ons is op mekaar aangewese.”

Die fonds is die volgende dag onder die vaandel van die NG Kerk gestig en mense het wyd skenkings gegee, waaronder ook die plaaslike taxi-vereniging.

Op ’n gemeenskapsvergadering, waarby rolspelers soos boere, die taxi-vereniging en die kerk betrokke was, is besluit wat met die rampfonds gedoen moet word.  Deel van die begrafniskoste is daaruit gedek.  Verder het die oorlewendes nuwe klere, skoene, tasse en boeke ontvang.  Vervoerkoste vir die ouers tussen Elliot en Oos-Londen is ook hieruit gedra.

Die ongeluk het die gemeenskap help verstaan hoe afhanklik almal van mekaar is.  Volgens Pieter het die samewerking sedertdien beduidend verhoog.

Waar het die diensbaarheid begin?

Pieter Bezuidenhout het op Elliot as plaasseun grootgeword.  Hulle familie boer geslagte reeds in die omgewing. Hy ken die gemeenskap.

Pieter vertel hoe anders dit vroeër was.  In die negentigerjare was daar verskeie plaasmoorde in die omgewing.  Sy pa het ’n plaas teen die dorp gehad, en wou dit verkoop weens die hoë vlakke van veediefstal.

Die wending het gekom toe grond tien jaar gelede deur die regering aan swartmense toegeken is.  Op een plaas boer sewe swart boere saam.  Hulle het in hul eerste jaar 30 hektaar mielies geplant, met ’n totale oes van 12 ton mielies.  In dié omgewing oes mens minstens 5 ton mielies per hektaar, wat beteken dat hulle opbrengs 12 ton in plaas van 150 ton was.

“Toe kom vra hulle hulp by my.  Sou ek hulle kon leer boer?  Ek het hulle geleer om grond te bewerk, reg te ploeg, te bemes, en te saai.  Vandag is hulle boerdery volledig ’n kontantbedryf.  Hierdie seisoen het hulle 50 hektaar mielies kontant geplant, en dit lyk of hulle ’n volle 6 ton per hektaar gaan oes.  Implemente is ook al kontant gekoop.

“Hierdie mense het ’n passie vir boerdery en versorg hulle grond behoorlik.  Dit was vir my lekker om hulle te help en te sien hoe hulle ontwikkel.  Ek noem hulle goeie boere.  Hulle herstel hulle grensdrade, hou hul lande skoon, bedryf hulle besigheid ordentlik.

“Op hierdie manier het hulle deel geword van ons boeregemeenskap.  Hierdie sewe ouens is ook in die taxi-bedryf.  Daarom is die taxi-rank die plek waar baie probleme in ons gemeenskap vandag opgelos word,” verduidelik Pieter.

Sedertdien help meer boere vandag nog met ploeg en oes op swart boere se grond.

Op hierdie manier is ’n klimaat geskep wat sedert die taxi-ongeluk ’n sterk stygende lyn toon.

Uitkomste

Die taxi-bedryf en die boeregemeenskap het mekaar behoorlik as vennote gevind.  “As jy so met hierdie mense saamwerk, sien jy oor watter kwaliteite hulle beskik, en watter soort mense hulle inherent is.  Dit het veroorsaak dat ons hele gemeenskap uiteindelik soos ’n groot familie geword het,” sê Pieter.

Dit klink goed.  Daarom wil ek by Pieter weet hoe hierdie familie saamlewe.

“Wel,” sê hy, “as ons boere wil gaan rugby kyk in Bloemfontein, dan gee die taxi-vereniging vir ons ’n minibus, op die huis.  Die voertuig is so skoon jy kan eet van die vloer af.  Ons gooi net petrol in en daar gaat ons.”

“Nie een boer sluit ’n skuur as ons die plaas verlaat nie.  Daar is nie diefstal nie.  Op daardie selfde plaas teen die dorp wat my pa weens diefstalle wou verkoop, het daar verlede jaar net een skaap vermis geraak.

“’n Rukkie gelede het ons agtergekom daar is op groot skaal ’n skaapstelery op een van die plase aan die gang.  Boere het die taxi-vereniging gebel en hulle het binne ’n halfuur die hele omgewing se paaie geblokkeer sodat die skuldiges vasgetrek kon word.”

Hoe meer Pieter die voorbeelde opstapel, hoe meer verstom raak ek.

Hy gaan voort.  “My ma woon nog saam met ons op die plaas.  Wanneer ons nie daar is nie, is dit nie vreemd dat ’n taxi – ongevraagd – kom kyk of alles reg loop met my ma op die plaas nie.  Jy kan sien dié mense gee om vir ander.

“Verlede jaar is BA, ’n groot figuur in Elliot en taxi-eienaar, oorlede.  Sy begrafnis was werklik ’n gemeenskapsbegrafnis.  Uit alle groepe het mense hul hulde kom betoon.

“Onlangs het ons gemeente basaar gehou.  Ons is nie ’n ryk gemeenskap nie, maar ons het ’n wonderlike opbrengs gehad.  Almal het ietsie gegee.  Die taxi-vereniging het mense aangery  om by die basaar te kom koop.  Vir my was dit nogal vreemd, as kind het ek dit nie geken nie.  Vir ons was die basaar altyd die blanke, NG basaar.  Die taxi-vereniging help ons om nie teen kleur vas te kyk nie.

“Ons leer baie oor gemeenskapslewe by ons swart vriende.  ’n Paar jaar gelede is ’n swart kind se ma by geboorte in die hospitaal oorlede.  Daar was nie familie nie.  Een van die taxi-eienaars en sy vrou het die kind geneem en maak hom as hulle eie groot.  Geen voorwaardes is gestel nie.  Jy voel klein as jy dit sien gebeur.”

Ander gemeenskappe?

Elliot se gemeenskapsverhaal is gebore vanuit die hart van God.  Dit is ’n beweging van die Gees om ’n betroubare wêreld met genesing, geregtigheid en vreugde te skep.

Daarom hoef Elliot se verhaal nie uniek te wees nie.  Wat die verskil maak, is mense met harte vol nederige diensbaarheid, soos Pieter en Chanél.  Mense wat die potensiaal vir liefde en sorg oor grense heen van elke stukkie trauma in gemeenskappe raaksien.  Mense wat in ander se lewens belê, soos om vaardighede en kennis te deel.

Nederige diens is onweerstaanbaar.

 

Hemelvaart as publieke dag op Burgersdorp gevier

2010/07/23 by Danie Mouton No Comments »

Die wyse waarop gemeentes toetree tot publieke bediening tel onder een van die mees opwindende ontwikkelinge in ons kerklike bediening.  Hierdie gemeentes is voorlopers, hulle is op die cutting edge.

Net so belangrik is die feit dat hulle dit ekumenies doen.  ‘n Publieke bediening kan nie alleen gedoen word nie.  die liggaam van Christus moet saamspan.  Daarom is dit so belangrik dat denominasionele skeidsmure – met die oog op die missie van God, wat die kerk navolg – verlaag moet word.

‘n Pragtige voorbeeld is oom Blaar Coetzee se vertelling tydens ‘n onlangse padberaad (2010) hoe die hele gemeenskap van Burgersdorp Hemelvaart op 13 Mei 2010 as publieke dag gaan vier. Besighede sluit, met die tema van die dag: Jesus leef, daar is hoop!  Dit is die tweede jaar waarop hulle dit só doen.

[vimeo 11548251]

Lees ook wat die gemeentes van Colesberg, Cradock, Willowmore en Port Alfred in hierdie verband doen.

Die onlangse biddag vir reën by die Kougadam is ook ‘n goeie voorbeeld.  Ons kan baie hieruit leer.

 

Ontwikkel ‘n publieke bediening

2010/07/15 by Danie Mouton 1 Comment »

Geloof is veel meer as ‘n private aangeleentheid.  Jesus is nie net die Koning van ons harte nie, maar die Koning van die heelal.  Die evangelie as woord en daad is goeie nuus vir die hele wêreld.

Ons troetel ‘n makgemaakte evangelie wanneer ons net van die Here verwag om ons innerlike beleweniswêreld en ons ervarings aan te raak.  Die onverdunde evangelie het te doen met die hele wêreld.  Dit is publiek. God se vrede, genesing, geregtigheid en die vreugde wat die Gees gee, is vir die hele lewe.

Daarom is dit so positief wanneer gemeentes begin om ‘n publieke bediening te ontwikkel waarin die Here se hart vir die samelewing sigbaar word.

Hier is ‘n paar voorbeelde hoe gemeentes reg oor die Oos-Kaap by publieke bedieninge betrokke raak:

Port Alfred dien munisipale dienste

Op Port Alfred span afgetrede lidmate, wat oor die nodige kundigheid beskik, kragte saam met die munisipaliteit om gespesialiseerde dienste soos watersuiwering en siviele werke meer effektief te lewer.  Die aanbod aan die munisipaliteit is gebore uit ’n ekumeniese Pinksterreeks waaraan verskeie gemeentes, waaronder die Volle Evangeliekerk, die Katolieke en ander verlede jaar deelgeneem het.  “Die Evangelie het die gelowiges so aangeraak, dat hulle besluit het om op te hou kla en iets te beteken, ” sê ds Riaan Steyn van Port Alfred.  “Verwyte, opposisie, wantroue en konflik is vervang met samewerking tot heil van die gemeenskap.”

[vimeo 11736818]

Gemeentes help die Willowmore-gemeenskap ontwikkel

Op Willowmore het die munisipaliteit die ekumeniese predikante-kring versoek om te help met opvoedkundige gemeenskapsprojekte.  Die gemeentes span nou saam om die gemeenskap te ontwikkel, en hou publieke voorbiddingsgeleenthede in verskillende dele van die gemeenskap.  “Hierdie samewerking verminder ook die verskeurdheid tussen die verskillende kerkgroepe, en gee aan kerke die ervaring dat hulle bruikbaar is in die ontwikkeling van die gemeenskap” vertel ds Aldo Liebenberg van Willowmore.

[vimeo 11737229]

Colesberg los verbruikersboikot op

In Colesberg het die kerke saamgespan om namens die besigheidsektor met die munisipaliteit in gesprek te tree oor ’n verbruikersboikot.  Hierdie gesprek was só vrugbaar, dat ander sake van publieke belang, soos munisipale dienste, ook deel van die gesprek geword het.  Die kerk se bemiddeling het daartoe gelei dat diensverskaffing betekenisvol verbeter het.  Ds Japie Taljaard vertel meer:

[vimeo 11561325]

Cradock voed die gemeenskap met Hollandse hulp

Op Cradock het verskeie gemeentes ekumenies saamgespan om die Vukasebenze-skuiling te skep waarin hulp aan die armstes van die armes verleen word.  Onwetend het hierdie skuiling hulp verleen aan ’n familielid van minister Charles Nqakula.  Op ’n goeie dag, tot almal se stomme verbasing, daag ’n stoet ampsmotors op, en klim die minister uit.  Sy kom bladskud met die skuiling se personeel om dankie te sê vir die hulp wat verleen is.

In hierdie video vertel ds Hansie Schutte hoe Hollanders nou hul gewig op Cradock kom ingooi om die gemeenskap te dien:

[vimeo 11736589]

‘n Kerk wat omgee vir gemarginaliseerde kinders

In Mthatha was die NG Kerk betrokke by die oprigting van die VGK se Sinethemba Kinderhuis.  Ds Willem Botes vertel die burgemeester van die Libode-munisipaliteit het by die opening van Sinethemba gesê sy het “die NG Kerk leer ken as die kerk wat omgee vir die mense.”  Sy het die aanwesiges aangemoedig om dié kerk te voorbeeld te volg.

Lees meer oor Sinethemba.

 

Sinethemba getuig die kerk gee om

by Danie Mouton 1 Comment »

Op ‘n dag sien Felecia Tywantywa ‘n ou vrou huil  omdat sy nie weet wat om met haar kleinkind te maak nie.  Hy is uit die skool gesit, en was nie vir ‘n spesiale skool aanvaarbaar nie.  Die rede: hy is verstandelik gestremd.  Felecia is so hierdeur aangegryp dat sy hierdie kinders bymekaar begin maak en versorg het.  Ander het haar daarmee gehelp.

Hierdie visie, waarop die VGK Decoligny in die Transkei sterk ingekoop het, het gelei tot die oprigting van die Sinethemba Kinderhuis vir verstandelik gestremde kinders.  Die kerk het die tehuis sonder staatshulp gevestig. Die bedryfskoste word ook nie gesubsidieer nie.  Daar word tans nog met die regering oor subsidie onderhandel.

Die kinderhuis huisves tans 72 kinders en beskik oor 8 personeellede.

Felecia se visie is om vir die kinders praktiese opleiding te gee, soos die maak van groentetuine, pottebakkery, naaldwerk en hoenderboerdery.  Houtwerk vir die seuns is nog ‘n ideaal.

Die uitdagings is legio.  Die dogters is meestal mishandel en deur familielede verkrag, en die kinders word nie altyd deur die families versorg nie.  Die regering wil nou ook hê die skool moet fisies-gestremde kinders inneem.  Moontlik sal daar dan subsidie kom.

Daar is ook nog nie lopende water beskikbaar nie.  Water word per vragmotor aangery, en ‘n dienlike pad moet nog gebou word.  Die gebou kort ook heelwat afrondingswerk.  Ordentlike hokke moet vir die varke en hoenders gebou word.

‘n Ander uitdaging is die maandelikse salarisse – al is dit baie min – van die personeel.  Daar moet ook kos, klere en medisyne gekoop word vir die kinders.

Sinethemba is ‘n wonderlike getuienis van die hart van die kerk vir mense.  Dit is bemoedigend dat die NG Kerk Mthatha die VGK Decoligny bystaan met die inrigting en bedryf van die kinderhuis.  Luister hoe ds Willem Botes, leraar van beide die VGK en NGK, vertel oor die werk wat hier gedoen word:

[vimeo 11737009]

 

Ons twee is drie: ‘n handleiding vir huweliksvoorbereiding

2010/07/02 by Danie Mouton 2 Comments »

Dr Kobus Prinsloo is ‘n ou bekende in kerklike kringe.  Hy was vir lank predikant by die NG Kerk Heideveld, het sy doktorale verhandeling in pastorale terapie voltooi, en is – onder andere – ‘n huweliksterapeut van formaat.

Uit Kobus se pen het pas ‘n handleiding met gespreksessies verskyn gerig op pare wat hullself voorberei op die huwelik.  Die werkboek is so opgestel dat pare deur ‘n begeleier ondersteun word op die pad van huweliksvoorbereiding.

Die basiese uitgangspunt is dat God die skepper van die liefdesverhouding van die paartjie is, en dat daar daarom drie persone in die huwelik is – die twee indiwidue en hul liefdesverhouding.

In gesprek met Kobus kon ek sy passie hoor om paartjies te help verstaan dat hulle liefde van God af kom, en hoe hulle kan bou aan die unieke en nuwe identiteit van hulle verhouding.  Mens hoor sy kennis en ervaring, en sien dit kom uit sy hart.

Begeleiers ontvang ook duidelike riglyne om hierdie proses effektief te fasiliteer.  Die werkboek is ‘n belangrike bydrae vir die werk van predikante wat paartjies met die oog op huweliksluiting voorberei.

Vir navrae kan Kobus gekontak word by 078 8032 877 of kobusprinsloo@aerosat.co.za

Klank: Luister gerus hoe Kobus tydens ‘n gesprek meer oor die werkboek en sy benadering vertel (11:36).

Video: In hierdie kort video sit hy die inhoud van die werkboek uiteen (4:57):

[vimeo 13008315 480 270]

Kobus is sedert Julie 2009 aangestel as streekbestuurder Modkats vir die Kaapse en OVS-streke, asook senior produkbestuurder vir die Lewenslange Geloofsvennote-Projek.  Hy het in 1999 sy doktorsgraad aan die Universiteit van die Vrystaat voltooi met ‘n proefskrif onder prof Dirk Kotze met die titel “‘n Diskoers in Narratiewe Pastorale Huweliksverryking”.  Hy het ‘n narratiewe metafoor ontwikkel wat vir huweliksvoorbereiding, huweliksverryking en vir huweliksterapie gebruik kan word.  Hy het binne die Algemene Sinodale verband heelwat werk gedoen op die gebied van predikante-begeleiding.

 

Gemeentes fokus op jongklomp tydens die skoolvakansie

2010/07/01 by Danie Mouton No Comments »

Terwyl gemeentes soos Ugie en PE-Lorraine die Sokker Wêreldbeker verbeeldingryk aangegryp het, was daar ook gemeentes wat spesifiek tydens die lang winterskoolvakansie op jongmense en kinders gefokus het.

‘n Baie suksesvolle Avontuurweek vir laerskoolkinders is in Port Elizabeth deur PE-Lorraine, PE-Hoogland en Somerstrand aangebied.  Meer as 400 kinders, 80 jong leiers en 30 volwassenes het die week bygewoon.  Dit het van 11 tot 15 Junie plaasgevind.

Meer as 400 kinders en jeugleiers sing geesdriftig saam aan geestelike liedere tydens die Avontuurweek by PE-Hoogland-Gemeente.

Word of Faith, ‘n pentakostalistiese gemeente in Port Elizabeth, het ‘n hele speelpark voor die kerkgebou opgerig waar jongmense kon kom ontspan.  Volgens pastoor Jimmy Crompton is die speelpark met behulp van borgskappe deur Christen-sakemanne ingerig, en het dit die gemeente nie ‘n sent gekos nie.  Hulle het bloot die inisiatief geneem.

Word of Faith Gemeente se speelterrein vir kinders - 'n manier om die lang skoolvakansie om te kry

Twee voorbeelde van die vrug wat gemeentes pluk deur op jongmense te fokus.

 

Transformative Community Partnerships

by Danie Mouton No Comments »

This is a summary of a speech given to an ecumenical group of Christian leaders in Port Elizabeth, on Thursday 1 July 2010.

1. What next?

As ecumenically representative group of church leaders we need to concern ourselves with the never-ending task of discerning the way forward. What do we do next as body of Christ?

(Note: By “we” I refer to a more or less undefined communitas of congregational leaders in the Nelson Mandela Metropole, a group of friends and like-minded visionaries who meet from time to time, e.g. to have breakfast together. The role of TCN (and Fountain Vineyard in another way) in keeping this band together is much appreciated.)

We have a commendable history of being enablers. We discern a common call, and work towards empowering churches and believers to take the necessary initiatives and further the common goals in a way fitting with their own particular identity, style, spirituality and gifting. The way the church cooperated with The Ultimate Goal-Project and with the National Prayer Day-Initiative are prime examples.

Whatever we promote, we need to do it in such a way that we empower the faithful at ground level to do God’s work. I propose that we continue to lead by focusing on an common vision and a common calling as church, and less on centralised management. That has been one of our habits, and a good one too. Jesus Christ as Head of his Church directs congregations and faith communities in such a way that a beautiful symphony of joint ministry evolves in a way that human effort cannot hope to organise. That is the promise given to those who seek God’s will and obey God’s calling: our efforts will be richly blessed beyond our wildest dreams.

In this short document I propose that we do more intentional what we have already been up to over a long period of time. We, at this point in time, need to promote transformative community partnerships at every possible level. Some may involve congregations directly, others will thrive in others spheres of society, e.g. Christian businesses, academics, teachers, the public, etc. Some will tend to be more formalised, others will be informal and may exist only for a short period. But all partnerships will have the common goal of doing God’s work in weaving healing, justice and joy into the very fabric of our society.

2. Theological framework

2.1 Identity of God

A proper perspective on God’s revealed identity and the coming of God’s kingdom in our world is necessary to develop a sense of evangelical social responsibility. We need to formulate – on the basis of the bible – what we dare to expect of God in our society. Our confession of who God is, and what God is up to, will influence our understanding of our calling in society.

The fundamental Christian confession is that God is a Trinitarian God. God is revealed as a holy Community of Father, Son and Holy Spirit. There is diversity and relationships of love in God. God is relational and social. God is Being in Communion.

The intention of early church was not to formulate a Trinitarian dogma, but to describe the fundamental reality or landscape that we find ourselves in. We may dare to say that God created the cosmos out of and for relational love. We may also say that God “participates” lovingly in God’s creation.

The Bible portrays an active God, a triune God on a mission. Since the fall into sin God works actively to restore relationships, and to bring healing to the cosmos.

2.2 God and salvation

What we confess about God influences our expectation of God’s salvation.

Example 1: For some Christians God is not interested in the world. God just wants to save us from the world, for his heavenly kingdom. We are not saved for the world, our salvation is that we are whisked away from it. Salvation is only to be freed from sin in order to gain access to heaven. The world is damned and will be damned, therefore we do not contemplate the world, we contemplate heaven. Salvation is to have your eternal destination sorted out.

Example 2: Others see Jesus as a revolutionary who is not interested in a life bigger than the life we have at the moment. Jesus is only interested in social transformation. Salvation is an improved socio-economic set of circumstances. We are captives of the here and now, that is all we have and all we need.

Example 3: For some God is the God of the individual. Whatever we may expect of God, it will be localised in the lives of individuals, be it our individual justification, healing, or prosperity. If salvation benefits the individual, then evil, disobedience, illness etc will be localised in the individual as well. We are then blind-sides regarding systemic evil and illness, to be healed by a system-wide response.

The Bible says, I propose, that we take the world seriously as God’s creation. That is simply why so much is said about creation – and our responsibility for it. Creation is to be understood inclusively, it also includes us as human beings. Even after sin damaged creation, God is concerned with his creation. God continues to create a trustworthy world, where it is safe and joyful to live.

Indeed, the triune God is actively involved in God’s creation, bringing healing, justice and joy through the coming of God’s kingdom in every sphere of creation. As holy and loving Community or Partnership of Father, Son and Holy Spirit, God brings restoration in relationships, and creates a trustworthy world through love and justice. He opposes brokenness, and brings restoration. God’s ministry is to weave peace into the life of God’s creation. This is a summary of the Christian Credo through the ages.

2.3 God’s call

God is up to something in every community, and invites Christians to join Him in pursuing God’s purposes. His calling is local and specific. Faith communities and individual Christians are therefore held accountable to – through spiritual discernment – identify God’s calling on their lives.

God’s calling cannot be reduced to involvement in a congregation’s programme or the maintenance of congregational interests only. It is broader.

God always call us in partnership with others. Through spiritual discernment we do not only discern our local and specific calling, but also the partners God gives us. Those partners are not only other congregations or Christians, but can involve any other person or agency, e.g. businesses, government institutions etc.

To be a disciple of Jesus, means to be called. To be a Christian faith community means to be called. And this call has – always – social and system-wide dimensions.

2.4 God’s kingdom

God’s kingdom and the church is not identical. The kingdom is bigger than the church. The church, as community of believers, is a sign, a foretaste and an instrument of the kingdom. The church is everywhere. It follows that the daily work believers do is also part of the kingdom, and serving the kingdom.

We therefore need to look at our daily work as sign, foretaste and instrument of the kingdom. The police officer, the veterinarian, the medical doctor, teacher, shop-owner, all of us are partners in the coming of God’s kingdom.

3. Transformative community partnerships

3.1 Conceptual

The concept of transformative community partnerships (TCP) is a way in which Christians and others join hands to weave trustworthiness, healing, justice, peace and joy into communities. We do it practically, with an eye on God’s future for us. The biblical expectation of a blissful future, energises us to change this world in the direction of God’s new world at the end of this age. We call this change biblical transformation.

A vital priority for Christian leaders is to strategise in order to bring Christians and agencies purposefully in contact with one another, in order to form transformative community partnerships as a way of taking hands to join God in God’s mission. These partnerships will include all role-players. The idea is to discover who the partners are that God gives us for our particular calling of mission.

3.2 The church’s collective role

What can the ecumenical or collective church in our metro pole do to further partnerships? A few ideas:

1. Promote the vision.

2. Train members to partner. Various agencies offer partnership training for specific purposes. We may also developed our own training.

3. Discover and introduce partners to one another. We need a strategy to help us see God’s call, to see various possible partners, and to meet them.

4. Workshop specific areas, let’s say education or the environment, and form partnerships to support the task of education.

5. Identify and communicate the stories of various partnerships that may already exist, although we do not see them for what they are.

6. Set believers free to do what God calls them to do – we do not claim their time and resources exclusively for the congregation’s program.

7. Prayer

8. Identify ways to represent, or invite, the community into the congregation’s life, e.g. during church services.

9. Promote an asset-based approach to community transformation. Those formed by Western cultural values often view so-called underdeveloped communities as empty jars in need of being filled with help from the outside. In this frame of mind the Western culture is superior and we need to bring those being left behind to the same standards by delivering a superior package of knowledge and skills. This approach disregards the resources God is providing in every community.

Note: What is asset-based community development?

ABCD is a methodology that seeks to uncover and utilize the strengths within communities as a means for sustainable development. The basic tenet is that a capacities focused approach is more likely to empower the community and therefore mobilize citizens to create positive and meaningful change from within. Instead of focusing on a community’s needs, deficiencies and problems, the ABCD approach helps them become stronger and more self-reliant by discovering, mapping and mobilizing all their local assets. Few people realize how many assets any community has, for example:

• Skills of its citizens, from youth to people with disabilities, from thriving professionals to starving artists

• Dedication of its citizens associations — churches, culture groups, clubs, neighbourhood associations

• Resources of its formal institutions — businesses, schools, libraries, community colleges, hospitals, parks, social service agencies

By the late 1990s, communities around the country were mapping and using these resources in imaginative ways, bringing them out of the closet and into creative synergy with each other, with dramatic results. Asset-based community development has provided leaders and institutions in all sectors with an approach that is relatively cheap, effective and empowering, that avoids paternalism and dependence — an approach that can be supported by all parts of the political spectrum and initiated at any level of civic life.

The first step in the process of community development is to assess the resources of a community through a capacity inventory or through another process of talking to the residents to determine what types of skills and experience are available to a community organization. The next step is to consult with the community and find out what improvements the residents would like to make. The final, and most challenging step, is to determine how the residents’ skills can be leveraged into achieving those goals.

4. The next step

This short presentation is intended to stimulate thought. We should workshop the idea of community partnerships as a possible way forward for the church collective in our metro pole to promote Christian change in society.

 

Abundant South African hospitality during World Cup 2010

2010/06/23 by Danie Mouton No Comments »

Ek dink lesers van Reisgeselskap sal in die volgende pragtige getuienis oor Suid-Afrika geïnteresseerd wees:

The Huffington Post
Shari Cohen
International development worker in the public health sectorPosted: June 15, 2010 11:35 AM

South Africa Rolls Out the Ubuntu in Abundance

I went on a rant the other day regarding the cost of the 2010 World Cup versus all the critical needs South Africa is facing and whether or not the most vulnerable of this country would gain anything from having the World Cup hosted in their country. At that time, I also had some very positive things to say about our hosts for the 2010 World Cup and I wanted to share that side of the coin as well, because it is equally important.

To say that I have been blown away at the hospitality South Africa has shown the rest of the world would be an understatement. I think back on recent Olympics and struggle to remember much reporting in the USA of athletes from other countries. I remember when a Togolese guy won a bronze medal in kayaking and NBC reported it and I thought to myself, “where are all the other fascinating stories like this one…like the Jamaican bobsledding team.” In today’s America, sadly, we have drifted so far towards being so US-centric that we only seem to root for the Americans.

Not so here in South Africa. I’ve been here since early May and each week I have become more and more impressed with the global embrace that South Africans have offered up to the world. On the way to the airport a couple of weeks ago, I heard a radio program that said each day they would focus on one country that would be coming to South Africa for the World Cup, and they would explore not only that sport’s history in soccer, but also their politics, religion, and socio-cultural practices. On the television, I’ve seen numerous programs that focus on a particular country and it’s history of soccer and how the history of that country is intertwined with their soccer history. I’ve seen programs on India, exploring why India enjoys soccer but hasn’t really excelled at the global level… yet. And I’ve seen shows on soccer in Muslim countries. Maybe it’s planned, maybe it’s unplanned, maybe it’s by chance, but it is happening. It’s not just about South Africans showing off their varied and multifaceted culture to their global guests, it’s also about using this opportunity to educate South Africa on the rest of Planet Earth’s inhabitants.

As I moved through my work here in the provinces over the last six weeks, I had a pivotal meeting with the Board members of a rural NGO. They were explaining their guiding program philosophy of Ubuntu. No, not the Linux program. I’m talking about the traditional African philosophy of Ubuntu that essentially says, “No man is an island.”

I found a better explanation from Wikipedia:

Archbishop Desmond Tutu further explained Ubuntu in 2008:

read more…

 

Volwasse kategese steek grense oor en laat die doopwater spat

2010/06/16 by Danie Mouton 2 Comments »

Eers word vier volwassenes gedoop as deel van belydenisaflegging.  Daarna kom hierdie persone se huweliksmaats na vore, en word hulle kinders ingebring om gedoop te word.

Vier volwassenes en daarna hul vyf kinders word op een dag gedoop.

Hierdie aangrypende seremonie het op 13 Junie 2010 in Port Elizabeth-Noord gemeente afgespeel.  Dit het alles begin met ds Johan Marais wat byna ‘n jaar gelede aangekondig het hy begin ‘n groep met die oog op volwasse kategese.  Twaalf volwassenes meld toe aan, waarvan sewe end-uit deel van die groep gebly het.

Ds Johan Marais doop die seun van Morris Shoco (met die blou baadjie), een van die volwassenes wat pas belydenis van geloof afgelê het en self gedoop is

Geloofwaardigheid weens diens

Waarom meld ‘n groot groep volwassenes vir kategese in ‘n NG Gemeente aan?  Dit het te doen met publieke geloofwaardigheid.  PE-Noord se geloofwaardigheid hou verband met hul betrokkenheid by die omliggende gemeenskap in die sentrale, semi-geïndustrialeerde stadsgebied waar die gemeente geleë is.  Die gemeente bedryf ‘n vroue-bemagtigingsprojek, gee Saterdae ‘n maaltyd aan byna 400 gemarginaliseerde straatlopers, besoek die gevangenes in die nabygeleë gevangenis, reik uit na en gee om vir die hele gemeenskap se kinders. Hulle is ook betrokke by die plaaslike laerskool.

Dit het nie altyd só gegaan nie – daar was tye dat PE-Noord deur diepe waters gegaan het, maar dis juis die diensprojekte wat hulle uit die as laat opstaan het.

Die diens en betrokkenheid by die gemeenskap gee aan die gemeente publieke geloofwaardigheid.  Mense herken Christus in die lewe van die gemeente.

Daarom is meer as 50% van persone wat die aanddienste bywoon nie lidmate van die gemeente in die klassieke sin van die woord nie.  Daarom gee sakemanne en besighede gereeld finansiële steun aan die gemeente se gemeenskapsprojekte.

Persone wat inskakel by die volwasse kategese kom dus nie vir verhelderende teoretiese insigte en toeligting van die kerk se dogma nie – hoe lofwaardig dit ook al mag wees.  Hulle kom omdat hulle Jesus aantreklik vind, en self ook vir Jesus saam met mede-gelowiges wil volg.

Volwasse doop en kinderdoop tesame

Vir my was die aangrypendste aspek van 13 Junie se belydenisaflegging die feit dat die 4 volwassenes wat gedoop is, dadelik daartoe oorgegaan het om – saam met hul lewensmaats – hul kinders te doop.  Nie net indiwidue nie, maar gesinne is aan die Here gebind.

Nege dope op een dag, almal gesinsdope.  Geloof in die lewende teenwoordigheid van die Here in die kerk se bediening het skielik vir ons almal ‘n groter werklikheid geword.

Kerkraadslede van PE-Noord wens nuwe lidmate na volwasse belydenisaflegging geluk. Vier van hulle is gedoop en het toe hul kinders ten doop gebring.

My gebed is dat hierdie toneel toenemend eerder die reël as die uitsondering in ons gemeentes sal wees.